جذب شریک/ سرمایه گذار

“یک شرکت در حال رشد، معمولاً بیش از میزان درآمدی که کسب می کند، به نقدینگی نیاز دارد.”

چنانچه صاحب کسب و کار نخواهد خود به شرکت نقدینگی تزریق کند یا شخصاً ضمانت تسهیلاتی را بپذیرد، می تواند با کمک سرمایه گذار خارجی نقدینگی به دست آورد.

سرمایه گذاران خارجی دارای دو شکل کلی هستند:

1- کنترلی

سرمایه گذاری کنترلی به این معنی است که سرمایه گذار کنترل شرکت را در اختیار دارد. این وضعیت زمانی اتفاق می افتد که یک سرمایه گذار، غالباً در سرمایه گذاری خطرپذیر یا صندوق سرمایه گذاری خصوصی در ازای مالکیت سهام شرکت، مبلغی را پرداخت کند.
در اکثر موارد، این سرمایه گذاری به صورت تامین بخش عمده سرمایه گذاری در حقوق صاحبان سهام است – به این معنی که سرمایه گذار جدید مالک بیش از 50 درصد سهام در شرکت است، یا اساسنامه واحد تجاری به شکلی اصلاح می شود که کنترل موثر را به سرمایه گذار جدیدالورود بدهد.

2- غیرکنترلی

سرمایه گذاری غیر کنترلی، که گاهاً به عنوان سرمایه گذاری در سهام اقلیت خوانده می شود، مشابه سرمایه گذاری کنترلی است، با این تفاوت که سرمایه گذار کنترل شرکت را ندارد. همانطور که حدس می زنید، فروشندگان تمایل به سرمایه گذاری های غیرکنترلی دارند، در حالی که خریداران سرمایه گذاری های کنترلی را ترجیح می دهند. سرمایه گذار کنترلی، بیشتر به مدیریت تغییرات متوسل می شود و استراتژی کلان شرکت را تحت تأثیر قرار می دهد. در آن سو، سرمایه گذار غیر کنترلی به سادگی ورود می کند و خروج از سرمایه گذاری هم بآسانی برای آنها میسر است.

فروش بخشی از شرکت به سرمایه گذار جدید این امکان را به مالک می دهد که از دارایی غیر نقدشونده، نقدینگی تولید کند. این فرآیند اصطلاحاً جذب مجدد سرمایه نامیده می شود. با ورود سرمایه گذار جدید، مالکی که بخشی از تجارت خود را واگذار نموده است، منابع جدیدی برای سرمایه گذاری بیشتر در همان کسب و کار یا خرید سهام شرکتی دیگر در اختیار خواهد داشت. به عبارت دیگر، با این روش می تواند درآن دوره، هم سود بیشتری به خود پرداخت کند و هم سرمایه ای جدید برای توسعه کسب کند.